Hoe ga je om met teleurstelling, pijn, afwijzing en het verdriet dat deze kan brengen?

Een vriend en ik hadden het vandaag over. Ze is net noemde het stopt met de man die ze zag en we waren het bespreken van de verschillende manieren waarop mensen omgaan met deze kwesties.

Op een gegeven moment in het gesprek, had ik tegen haar gezegd dat de tijd door te brengen in pijn is een keuze. En eerlijk gezegd heb ik niet helemaal van het beroep.

Als ik begreep haar goed, geloof ik tijd doorbrengen in de pijn rond het einde van deze relatie helpt brengt haar naar nieuwe diepten van de duidelijkheid. Deze duidelijkheid stelt dan haar om vooruit te komen van die pijn. Dus voor haar, kan de pijn van teleurstelling, afwijzing en verdriet zijn een geschenk dat haar naar voren beweegt.

Voor mij, en-ik ben weliswaar zeer cerebrale-mijn proces is erkenning van mijn pijn, het kiezen zich te richten op het blootleggen van het denken, waardoor de pijn, het identificeren van wat er ontbreekt voor mij in de situatie dat mijn ontevredenheid veroorzaakt, en dan het bedenken van strategieën die help me richten op het geluk en plezier in mijn leven. Dit is wat helpt me vooruit. De pijn van teleurstelling, afwijzing en verdriet kan een geschenk zijn.

We hebben allebei ons best doen om bewust de richting van het geschenk dat de pijn biedt.

Ik weet zeker dat er niet een "juiste" manier. Wat ik wel weet is dat ik vaak zie andere mensen tijd doorbrengen met hun pijn-delven diep in het-maar schijnbaar nooit echt vooruit van.

Coleman Barks in zijn boek, de ziel van Rumi, zei: "Er is een shedding dat is genezing, dat maakt ons meer in leven, een rouwende nodig is om de regio van onvoorwaardelijke liefde in te voeren.

"De warmte in de oven koks ons een brood dat is lekker en voedend voor de gemeenschap. Rumi is altijd positief over verdriet en teleurstelling, gek van de YES binnen alle nee's.

"Rumi eet verdriet en de schaduw en metaboliseert hen in zijn verbijsterd, gaf zich zelf, dan probeert te leven eenvoudig en royaal vanaf daar.

"Rumi zei: 'Ik heb gebroken nu tot en met verlangen, gevuld met een verdriet dat ik heb gevoeld, maar nog nooit zoals dit.'"

Ik geloof dat het verschil wordt bewust van je intentie.

Wat denk je?

With Love,
Beth

U vindt meer informatie over Coleman Barks en zijn boek, de ziel van Rumi, door te gaan naar zijn website op: http://www.colemanbarks.com